33
wereldstenen
en in de
rugzak
de stenen
van venijn
van zorgen
en verdriet
verzengend
sacherijn
ze wogen
pas na pas
gedragen
van zo ver
tot aan het
veld van ster-
ren campo
stellae zwaar
en drukten
neer tot daar
het cruz de
ferro was
waar vele
eeuwen las-
ten waren
neergelegd
en lichter
werd oprecht
de tred van
wie bevrijd
zich dacht
van narigheid
een berg
gedeelde smart
de
bonkig-grauwe pijn
die men
daar achterliet
gaf ruimte
in het hart
©
anne cazemier 2008
Geen opmerkingen:
Een reactie posten